آینده آمازون و پهپادهای حامل به یکدیگر گره خورده است

آمازون عجیب و غریب ترین شرکت بزرگ بخش تکنولوژیه. اونا به اندازه اپل رازدار نیستن اما به بیان دیگه، شرکت بزرگ جف بزوس غیر شفاف و غیر قابل پیش بینیه. کم پیش میاد که آمازون تاکتیکای خود رو توضیح بده، چه آنایی که قراره به زودی انجام شن و چه طرحای دراز مدت.

طی سالای گذشته، آمازون دور و بر روش ارسال اجناس خود ردپاهایی به جا گذاشته که نشون میده این شرکت می خواد تغییراتی اساسی در این سیستم بسازه. یه چند وقت پیش، آمازون تعدادی کامیون به خطوط حمل و نقل خود اضافه کرد، سرویس اوبر مانندی واسه ارسال اجناس ساخت، انبارهایش رو به رباتا مجهز کرد و سرمایه خیلی زیادی روی طرح ارسال اجناس به وسیله پهپادها هزینه کرد.

یه چند وقت پیش هم هواپیم بویینگ ۷۶۷ هم به ناوگان آمازون اضافه شد. قراره به زودی ۴۰ هواپیمای بویینگ با لوگوی آمازون در آسمانا به پرواز درآیند و جنسای مردم رو جا به جا کنن.

بعضی فکر می کنن که آمازون با این فعالیتای خود می خواد تا شرکتای شخص سوم رو از بازی بیرون کنه؛ شرکتایی مثل UPS، پست آمریکا و FedEx که در ارسال محموله ها به مشتریان نقشی اساسی دارن. همه این شرکتا با رشد و پیشرفت سیستم داخلی آمازون از بازی بیرون می رن و شرکت جف بزوس در سیستم حمل و نقل خودکفا می شه.

حالا بسیاری باور دارن که آمازون در تجارت الکترونیکی آمریکا به غولی بی شاخ و دم تبدیل شده و کسی قدرت پایین کشیدن اونو نداره. الکی نیس که والمارت، بزرگ ترین فروشگاه زنجیره ای آمریکا یه چند وقت پیش Jet.com رو با قیمت ۳٫۳ میلیارد دلار خرید.

پس هدف پایانی آمازون در چگونگی فرستادن محصولاتش چیه؟ پس از گفتگو با تحلیل کنندگان، همکاران، رقبا و به دست آوردن مقداری از اطلاعات موجود دور و بر آینده آمازون، میشه به این نتیجه رسید که آمازون نقشه های خاصی واسه آینده اش داره.

اول از همه، آمازون قرار نیس شرکتای شخص سوم رو از بازی به در کنه، بلکه طی سالای آینده می خواد در کنار اونا، سیستم حمل و نقل مخصوص خودشو هم اضافه کنه تا حجم بارهایی که روزانه فرستاده میشه رو بتونه مدیریت کنه. پس FedEx و UPS بازم به همکاری خود ادامه میدن ولی با این حال میلیونا دلار هزینه ساخت و خریداری هواپیماها، کامیونا و روشای دیگه فرستاده میشه، اونم فقط به دلیل اینکه قادر باشه حجم بالای درخواست رو کنترل کنه.

نقشه دوم رویایی تره و اگه طرح موفقی باشه، می تونه کلا برگ برنده آمازون نسبت به همه رقبای خود باشه و قدمی بسیار بزرگ رو به جلو برداره. خیابونای شهر پر از ماشینا نمی شن که فقط بار جا به جا می کنن و عوضش پهپادهای کوچیک و پرنده در آسمون کار خود رو انجام میدن.

وقتی که جف بزوس در سال ۲۰۱۳ و برنامه تلویزیونی ۶۰ دقیقه از پهپادها پرده ورداری کرد، همه اهالی تکنولوژی حرف ایشون رو ندیده گرفتن اما همین طرح نقطه عطف آینده آمازونه. پهپادها با همکاری انبارهایی که به وسیله رباتا اداره می شن ترکیب شده و کامیونای خودران هم اجناس بزرگ تر رو جا به جا می کنن و به این وسیله آینده ای به طور کامل وابسته به هوش مصنوعی و رباتا واسه آمازون به ارمغان میاد.

ولی سخته که اینجور آینده ای رو، دست کم طی سالای نزدیک پیش رو متصور شیم. پهپادها هنوز مشکلات قانونی در مورد حمل کالا دارن و از دید فنی و یا حتی اجتماعی هم دنیا آماده پذیرش اون نیس. با این حال، متخصصین فکر می کنن آینده ای که در اون پهپادهای خودران دنیا رو فرا گرفتن نزدیک تر از آینده ایه که پر شده از ماشینای خودران.

اگه طرح آمازون با موفقیت اجرا شه (که اونا می گن در دست اجرا هستش)، به شکلی اساسی در هزینه های شرکت صرفه جویی می شه. محققین دویچه بانک می گن از الان تا یه دهه دیگه، پهپادها می تونن هزینه هر بسته ارسالی رو به نصف کم کنن.

در گزارش دویچه بانک اومده که قدرت رقابت از بین میره و کمتر شرکتی می تونه در مورد هزینه ها با آمازون رقابت کنه، در نتیجه خیلی از فروشگاه های فیزیکی به فعالیت خود پایان میدن.

ارسال همیشه در مرکز سرمایه گذاریای هدف دار آمازون بوده. در روزای ابتدایی، آمازون واسه پرداخت مالیات کم، انبارهای خود رو در مناطقی با بهره مالیاتی کمی، جمعیت پایین و مناطق ارزون قیمت ساخت و ارسال بسته ها بین ۳ تا ۵ روز به طول می رسید.

اعلام برنامه Amazon's Prime در سال ۲۰۰۵، خیلی از مصرف کنندگان رو راضی نگه می داشت. بسته ها حالا از این روش دو روزه به دست مصرف کننده می رسید. فقط با پرداخت هرساله ۹۹ دلار، می تونستید به Amazon's Prime ملحق شید. همین امر دلیل می شد تا مردم به خرید بیشتر از این روش هم روی بیارن و به اندازه ۹۹ دلاری که پرداخت کردن، اجناس شون رو زود تحویل بگیرن.

همین امر حجم کاری آمازون رو هم بالا برد. اوایل همین دهه بود که اونا به جای انبارهایی بزرگ در ایالتای کم جمعیت، به سراغ انبارهای بزرگ و رباتیک اومدن، اونم در نواحی شلوغ. آمازون به سراغ «تزریق پستی» رفت. بنا به گفته دویچه بانک، تزریق پستی دلیل شد تا بخش اعظمی از درآمدهای ارسال کم بشه. در واقع اندازه هزینه ای که واسه هر بسته صرف می شد در سال ۲۰۱۰، حدودا ۵٫۲۵ دلار بود که پنج سال بعد به ۴٫۲۶ دلار کم شد.

اما هنوزم این اندازه واسه بزوس کافی نیس. هزینه ها رو به افزایش رفته ان و اندازه درخواست بالاست. دو سال پیش، حجم بالای سفارشا دلیل مشکل در سیستم UPS و دیر یا اشتباه ارسال شدن کالاا شد.

مشکل بزرگ بعدی کم کم خودشو نشون میده. زیرساخت راه و جاده آمریکا سن بالا شده و نیاز به تغییر داره. وزارت راه آمریکا اخطار داده که اگه هزینه های خیلی زیادی صرف بازسازی جاده ها، راه های آبی، هوایی و دیگه سیستمای حمل و نقل نشه، مسیرها تا سالای ۲۰۴۰ الی ۲۰۵۰ قفل می شن.

واسه آمازون، اینجور آینده ای فاجعه باره. تقریبا تموم سرمایه آمازون روی چگونگی فرستادن کالا هستش و اگه قرار باشه راه رو به پیشرفت نباشه، کار اونا ساخته. ماشینای کوچیک و کامیونای بزرگ، هواپیماها و کشتیا، همه و همه درگیر می شن، به جز یه چیز: پهپادها.

شاید اصلا واسه همینه که آمازون دست از سرمایه گذاری روی این طرح عجیب بر نمی داره و می خواد کلی جنسای خود رو طی سالای آینده از این روش به دست مصرف کننده برسونه.

چندین طرح طی سالای گذشته اجرا شدن و در کنار اینا، با در نظر گرفتن علاقه مندی مدیران آمازون باید توقع داشت که طرح هر چی زودتر عملیاتی شه. به گفته آمازون، پهپادها زودتر از اون چیزی که فکرش رو می کنیم به خدمت گرفته می شن، شاید کمتر از ۵ سال دیگه حتی.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *