تفاوت و تشابه خود جرحی با اقدام خودکشی

تفاوت و تشابه خود جرحی با اقدام خودکشی

اولین مطالعاتی که به مقایسه خودجرحی با اقدام به خودکشی پرداخته­اند مرتبط با تعریف و ضابطه­مندی فاوازا (1987 به نقل از بروک و جیمرسون،2009) است که بنابرتعریف خودجرحی را بر اساس سه ویژگی کشندگی کمتر، تکرار بیشتر و انگیزه خودکشی کم از اقدام به خودکشی جدا می­کنند. به صورت کلی در اکثر مطالعات مقایسه­ای این دو رفتار مشخص شده است که خودجرحی ماهیت مزمن­تری دارد و در دفعات بیشتری تکرار می­شود، از لحاظ نیت و انگیزه در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی نیت بیشتر مرتبط با مرگ و مردن است، در حالی که در نوجوانان خودجرحی­کننده انگیزه اصلی رها شدن از حالت­های آشفتگی روانی است(میوهلکامپ،2005)

شیوع خودجرحی بدون خودکشی هم در گروه بالینی و هم غیربالینی بیشتر ازاقدام به خودکشی است (بیتنزو همکاران،2012؛تانگ و همکاران،2011). در یک نمونه 1500 نفری از جمعیت عمومی نوجوانان، شیوع طول عمر خودجرحی 14% و اقدام به خودکشی 4% گزارش شده است (تانگ و همکاران،2011). در چهار مطالعه برخی از ویژگی­های جمعیت شناختی (جنس وسطح تحصیلات) اقدام به خودکشی و خودجرحی بدون خودکشی با هم مقایسه شده­اند. بر اساس نتایج این مطالعات احتمال اقدام به خودکشی در دختران نوجوان بیشتر از پسران است، اما درباره تفاوت جنسیتی در خودجرحی بدون خودکشی یافته­ها ناهمگون است(میولنکمپ،گوتیارز،2004؛ جاکوبسون و گلد،2007). اکثر نوجوانانی که خودجرحی بدون خودکشی انجام می­دهند، نسبت به نوجوانان با اقدام به خودکشی سطح تحصیلات بالاتری دارند (بیتنز و همکاران،2012). از لحاظ ارتباط رویدادهای تنش برانگیز زندگی با  اقدام خودکشی و خود آسیب رسانی در دو مطالعه مشخص شده است که فراوانی رویدادهای تنش برانگیز در نوجوانانی که اقدام به خودکشی می­کنند، بیشتر بوده و ماهیّت این رویدادها در ارتباط با خودکشی اعضای خانواده، دوستان یا آزار جنسی است؛در حالیکه در نوجوانانی که خودآسیب رسانی انجام می­دهند، این رویدادها بیشترشامل مشکلات مدرسه، درگیری و دعوا با هم کلاسی­ها و اختلاف با والدین درباره مسائلی مانند استقلال و خودمختاری است (هورش،نچشونی،ولمر و تورن،2009؛بیتنز و همکاران،2011؛پورتزکایسی،دیوایلد و ون­هرینگن،2008).

نتایج مطالعاتی که دو گروه نوجوانانی که فقط اقدام به خودکشی داشته­اند (گروه اول) با نوجوانانی که اقدام به خودکشی را همراه با  خود جرحی داشته­اند (گروه دوّم) به صورت کلی نشان داده است که در گروه دوّم فراوانی نشانه های افسردگی، اختلال نافرمانی مقابله­ای، خشم، رفتارهای خطرجویانه وتکانشگری  بیشتر می­باشد(تویسکو و همکاران،2009). نوجوانانی که صرفاً رفتار خودجرحی دارند، از حیث اعتماد به نفس در سطح بالاتری قرار دارند و بیشتر از حمایت والدین  برخوردارند و هم چنین سطح افسرده خویی و افکار خودکشی در این افراد کمتر از افرادی است که هر دو رفتار اقدام به خودکشی و خودجرحی را داشته­اند، اما از حیث ناامیدی، تصویر بدنی و حمایت از جانب همسالان تفاوتی بین این دو گروه وجود ندارد (براوچ و گوتیارز ،2010). براساس یک بررسی بوم شناختی، ناک و پرینستن(2009) گزارش کردند در نوجوانانی که دارای سابقه اقدام به خودکشی و خودجرحی به صورت هم زمان هستند، فراوانی افکار مرتبط با خود جرحی بیشتر است، امّا مدت زمان پایداری این افکار کمتر از 30 دقیقه است، درحالیکه  افکار خودکشی در این افراد طولانی­تر و با فراوانی کمتر است. آن دسته از نوجوانانی که از روش­های بیشتری برای خودجرحی استفاده میکنند ، سابقه طولانی­تری از خودجرحی دارند و درد کمتری را در زمان خود جرحی تجربه می­کنند و به احتمال بیشتری اقدام به خودکشی می­کنند.

مطلب مشابه :  دیدگاه های موجود در مورد افسردگی

در سه مطالعه طولی عوامل خطر پیش­بینی کننده خود آسیب رسانی و اقدام خودکشی بررسی شده است (آسارنو، پورتا،اسپریتو، امسلی، کلارک، واگنر و همکاران،2011؛ پرینستین،ناک، سیمون،آیکین،چی، اسپریتو،2008؛ ویلکینسون، کلوین،روبرتز،دابیکا و گویار، 2011). در این مطالعات پیش بینی کننده های اقدام خودکشی عبارت بود از داشتن سابقه قبلی خودآسیب‌رسانی بدون خودکشی، ناامیدی، جنسیت مؤنث، سابقه قبلی اقدام به خودکشی، گرایش­های همجنس­گرایی، خودارزشیابی منفی، افکار خودکشی و کارکرد خانوادگی ضعیف در حالیکه سابقه قبلی اقدام به خودکشی، همجنس‌گرایی، خودارزشیابی منفی، رابطه جنسی پیش از 15 سالگی، ناامیدی و ابتلا به اختلال‌های اضطرابی در همان مطالعات به‌عنوان پیش‌بینی­کننده‌های خودآسیب‌رسانی از نوع خودجرحی گزارش شدند. شباهت زیادی میان پیش‌بینی­کننده‌های هر دو رفتار وجود دارد و این احتمال را به ذهن می­رساند که ممکن است تا حدود زیادی هر دو رفتار دارای ریشه­های مشترکی باشند. فراوانی تشخیص اختلال استرس پس‌آسیبی[1] و افسردگی اساسی در نوجوانان اقدام‌کننده به خودکشی بیشتر از نوجوانان خودآسیب‌رسان است (جاکوبسون،میوهلکامپ، میلر،ترنر،2008). در پژوهشی سه گروه «خودآسیب‌رسان همراه با اقدام به خودکشی»، «اقدام به خودکشی» و «خودآسیب‌رسان» با هم مقایسه شدند. یافته‌ها نشان داد افراد گروه اول بیشتر ملاک­های تشخیص اختلال شخصیت مرزی را دارند، همچنین مشخص شد هر چه نشانه­های مرتبط با ابهام درباره خویشتن بیشتر باشد، احتمال اقدام به خودکشی بیشتر است، درحالی‌که نشانه‌های مرتبط با اختلال در روابط میان‌فردی، احتمال خودآسیب‌رسانی را بیشتر می­کند (میوهلکامپ،ارتلت،میلر،چز،2011).

شناخته­شده‌ترین انگیزه­های اقدام به خودکشی بزرگسالان را 1)رهایی از درد روانی ناشی از عدم ارضای نیازهای روان شناختی و 2)کمک‌خواهی توصیف کرده­اند (ویلیامز،1997). در مطالعه­ای بر روی انگیزه­های خودآسیب رسانی عمدی در هفت کشور اروپایی نیز این دو بعد اصلی شناسایی شده اند. بنابر نتایج این مطالعات انگیزه های میل به ابراز احساس ناامیدی،میل به ترساندن دیگران، میل به انتقام گرفتن از دیگران، میل به اطمینان جویی از محبت دیگران و میل به کسب توجه جزو انگیزه های اجتماعی و بین فردی بودند که در این مطالعه برای خودآسیب رسانی عمدی شناسایی شدند. ویژگی مشترک این انگیزه ها میل به کمک جویی و تاثیر گذاشتن روی دیگران است. انگیزه هایی که تحت عنوان انگیزه رهایی از درد شناسایی شدند عبارت بودند از میل به مردن، میل به تنبیه خود، میل به رهایی از یک حالت ذهنی دشوار (اسکولیرز،پورتزکی،مادگه،هاویت، هاتون، وایلده و همکاران، 2009). در ظاهر انگیزه خودآسیب‌رسانی بازگشت به زندگی و یک شیوه مقابله برای غلبه بر افکار و احساسات منفی است، در حالی‌که انگیزه اقدام به خودکشی از بین بردن خود است (مک لافین،2008). مقایسه انگیزه های نوجوانان خود جرحی کننده با نوجوانانی که از خودمسموم سازی برای آسیب به خود استفاده کرده بودند نشان داد پی بردن به دوست داشته شدن از جانب دیگران ، ابراز تنفر از خود و پیشگیری از وقایع منفی خانوادگی مانند جدایی یا طلاق والدین به عنوان انگیزه های خود مسموم سازی شناسایی شدند در حالیکه انگیزه های نوجوانانی که از خودجرحی برای آسیب به خود استفاده کرده بودند عبارت بود از رهایی از هیجان های منفی، آرام شدن از طریق دیدن خون و کمک خواهی (رودهام،هاتون،اوانز،2004). براساس نتایج مطالعاتی که انجام شده است انگیزه های خودآسیب رسانی از اقدام خودکشی بیشتر است ولی در برخی از انگیزه ها مانند تنظیم هیجانی و کمک خواهی بین دو گروه شباهت وجود دارد.

مطلب مشابه :  تعاریف توانمندسازی از دیدگاه علمی

در نوجوانانی که به علت اقدام خودکشی بستری می­شوند نرخ رفتارهای خود آسیب رسانی 55٪ گزارش شده است (گیرتین،لیود-ریچاردسون، اسپریتو، دونالدسون و بورگرز، 2001). مقایسه نوجوانان خودکشی کننده با و بدون رفتارهای خود آسیب رسانی نشان داد ملاک های تشخیص اختلال افسردگی اساسی، کج خلقی، اختلال نافرمانی مقابله ای و وقوع رفتارهای پرخطر و بی مهابا در نوجوانان دارای هر دو رفتار خودکشی و خودآسیب رسانی بیشتر از گروهی است که فقط به دلیل اقدام خودکشی بستری می­شوند(گیرتین،لیود-ریچاردسون، اسپریتو، دونالدسون و بورگرز، 2001). نتایج مقایسه این دو گروه نشان داد اگر چه نشانه های شناختی و عاطفی گروه مختلط خودکشی و خودآسیب رسانی بیشتر از گروه با سابقه اقدام خود کشی است اما از لحاظ شدت انگیزه خودکشی با هم فرق نداشتند. ابراز عاطفه منفی از طریق رفتارهای خودآسیب رسانی تا حدی از شدت انگیزه خودکشی می کاهد.

[1] post traumatic stress disorder